Валерыя Кустава

Мы з паэтам ярчэлі ў вачах...

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Мы з паэтам ярчэлі ў вачах,
нібы ў сутве шаленства сівога.
І чаканне згоднага “так”
пажаўцела ў сланечнік Ван Гога.

“Я кахаю... — прамовіў паэт,—
і чакаю ў каханні волі”.
Беззаганны Максімаў санэт
плыў уздыхам ягоным паволі.

Потым верш, за ім зноўку — уздых,
і глыток васкаватай кавы,
пацалункі на скронях — мніх
выцалоўвае так крыж Прадславы.

Як мы з братам глядзелі ў вакно,

Каханьне-дранік

Ваша адзнака: Нет (1 голас)
                       Любовь-морковь – это по-русски…
                    
Ня веру ў моркву-каханьне,