Віктар Стрыжак

Песня злодзея

Яшчэ не ацэнена

Спіць на грудзях маіх
Чало
Тваёй шчасліва-ціхай
Стомы.
Нібыта ўсё,
Што сніцца дома,
Збывацца раптам пачало.

І быццам бы
Даўным-даўно
Ваўкі твайго замужжа
Вылі,
Калі памыі
Нехта выліў
У наша светлае віно…

Ты і цяпер у насланні
Чужой
І злоснай волі.
І не жадаеш
Мне дазволіць
Цябе сабою засланіць.

Ты мне сказала,
Што згарыш
На вогнішчы
Майго кахання,
І як бы хто

Старое

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Хіба кахала ты, хіба?
І хто табе жыццё скалечыў,
Што ты,
Як ніцая вярба,
Не ў стане больш
Расправіць плечы?

Туманны прывід халадоў
У нас за спінамі
Прашастаў
Яшчэ, калі ты маладой
Маніла мне
Пра наша шчасце.

Я прадчуваў ужо тады
Пялёсткай нейкай
Юнай цноты
Пакуты нашай нематы,
Гады балючай адзіноты…

Ты выйшла замуж
Без журбы.
Так майскі дзень
Ідзе ў летні.

Каўтаю горыч

Яшчэ не ацэнена
Турботаў гліну месіш
Пад ранні плач калыскі,
А твой
            мядовы месяц,
Як інжынер твой,
                               лысы…

Ты гонарам,
                     як кіем,
Адмахвацца спрабуеш.
А ўсё ж: яго пакінеш –
Прыходзь у ноч любую.

Не будзе цесным горад,
Дзе ты згубіла вернасць,
Дзе я каўтаю горыч,
Як наш пратухлы вер

Пачуццё

Яшчэ не ацэнена
                                  Тамары

Калі трымцелі мы 
                               пад токам
З’яднаных рук
                          гарачыні,
У прочкі
                смутак мой патопаў
І дзверы прычыніў.

Пабляк
             фрывольнасці адбітак.
Замкі павіслі
                      на мане.
Але вярнуўся,
              

Вечар клямкамі ляпае...

Яшчэ не ацэнена

Вечар клямкамі ляпае,
Ноч задворкам цягаецца.
Ліхтарамі без лямпачак
Твае вочы цыганяцца.

Навальнічныя высветы
Слоў тваіх напалоханых…
Ці змагу я хоць высватаць
Пацалунак на локане?

Хай. Замоўкну настойліва.
Стане стылай ільдзінаю
Шал душы маёй стоены.
Не прамоўлю: «Адзіная …»

Расстанне

Ваша адзнака: Нет (4 галасоў)
                              Т.

Імгненне

Яшчэ не ацэнена
Пад сто фантазій сівера
І пад дажджу авацыі
Кахання вочы сінія
Мяне ніякавацілі...
 
Мае павекі падалі,
І падала прыніжана
Парывістасць гарбатая
І бессаромна-кніжная...
 
Танула спёка слоўная
У глыбіні знямеласці...

Узляцела гэтак міла...

Яшчэ не ацэнена

Узляцела гэтак міла
Рук пяшчотнае ласо.
Зноў мяне ты затапіла
Поймай русых валасоў.

За дзвярыма ноч залегла.
Млее цесная павець.
Пачуцця твайго залева
За фіранкамі павек.

У тваіх цалунках вязне
Голас мой, і чэзне дых...
Ці ж навечна я твой вязень?..
Ці ж мая навечна ты?..

З натуры

Ваша адзнака: Нет (14 галасы)

Хіба можна не спыніцца –
Гэта варта паглядзець:
Красавік вясне спадніцу
Задзімае да грудзей...

А яна плыве па скверу,
Як і раньш у шмат вякоў.
І смяецца з вакамераў
Звар’яцелых мужыкоў...

Я і сам як укапаны.
І не зводзячы вачэй...
Ці паненка то, ці пані?
А спадніца – да плячэй...

У скверы

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)
Вясновы сквер. Юнак калека.
Здрадліва-пуста да пляча...
А позірк б’ецца аб калені
І грудзі вострыя дзяўчат.
 
Спаднічак гучная прэм’ера.
І малады, прынадны час.
Але – хімера:
Трагічна думкам па начах...