Пятрусь Макаль

Як утаймуеш горкае ўздыханне...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)
Як утаймуеш горкае ўздыханне
У хвілю непазбыўнае журбы?
Ад звадак,
              ад жабрацкае дзяльбы
Куды ўцячы,
                  як не ў цябе, каханне!

Ты —
       двух суладных сэрцаў калыханне,
Гадзіна першабытнае сяўбы,
З крутой гары салодкі бег арбы,
Калі шчымліва стойваеш дыханне...

Яднанню шчырых душ і губ паверце,
У п

Я - каралева

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)
Так, узышла я
на трон прыгажосці —
без воклічаў справа,
без воплескаў злева...
Пэўна,
          зайздросціць мне зараз
                                                хтосьці:
я — каралева,
я — каралева!
Свой стан дзявочы,
свой сан дзявочы
не кідала ў бездань 
відовішчнай згубы,
мяне выбіралі
любага вочы,
мяне выбіралі
любага г

Такая прыгожая

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Такая прыгожая —
губы
фарбуеш
світальнай зарой,
прачынаючыся
на плач
немаўляці;
шчокі румяніш
ранішняй прахалодай,
ідучы
на покліч
трамвайнага звону;
сінь для вейкаў
бярэш
у неба,
куды цябе
мара ўздымае,
запрашаючы
у карагод зорак...
Ды вяртаешся ты адразу
у абдымкі зямных турбот.
Куды спяшаешся, любая?
Пачакай,
пацалую —
пацалую
зару,
паветра
і неба.

Пад дажджом

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)
Вечар.
Вецер.
Плошчу палошча
Дождж пранізлівы і густы.
Толькі два дзівакі на плошчы –
Слуп тэлеграфны і ты.
У слупа –
Абавязак службовы:
Ён не можа схавацца пад дах,
Ён падтрымлівае размовы,
Што пагойдваюцца у правадах.

Я думаў, ты мая турбота...

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Я думаў, ты мая турбота,
Лятучая, як ранкам дым.
А ты – высокая работа,
Маёй душы пакутны ўздым.
Я думаў, ты глыток паветра,
Гаючае святло расы.
А ты – гарачы подых ветру,
Якому рухаць парусы.
Я ўпотай думаў, ты ў прыполе
Адданы мне румяны хлеб.
А ты – няўзоранае поле,
Ты не крануты плугам стэп.
Я думаў, ты цяпло кватэры,
Дзе двух люляе цішыня.