Аркадзь Куляшоў

Парушыўшы законы прыцягнення...

Ваша адзнака: Нет (65 галасы)

Парушыўшы законы прыцягнення,
Планетамі сярод другіх планет
Існуем мы з табой як выключэнне,
Мая любоў, — як свет і антысвет.

Ніколі мы адной не ходзім сцежкай,
Не дзелім хлеб і дзелім толькі соль,
Ты сустракаеш смутак мой усмешкай
I смуцішся, калі міне мой боль.

Адказваеш на мой сардэчны захад
Нязгодай, самай крыўднаю з нязгод.
Здаецца, павярніся я на захад,

Сноп апошні залатога жыта...

Ваша адзнака: Нет (20 галасы)

Сноп апошні залатога жыта
Застаецца ў памяці палос...
Гэтак і цябе не скосіць лёс —
Мною ты не можаш быць забыта.

Нават і тады, калі б імгла
Вочы мне засыпала зямлёю,
Калі б я забыты быў табою,
Мною б ты забыта не была.

Я ў лузе кветкі не сарваў ніводнай...

Ваша адзнака: Нет (35 галасы)

Я ў лузе кветкі не сарваў ніводнай,
Ніводнай зоркі з неба не схапіў,
І, па жаданню прымаўкі народнай,
Ні разу іх каханню не дарыў.

Хай цешаць вока кветкі на палянцы,
Каб мы з табой гулялі сярод іх, –
Яны змарнеюць у гранёнай шклянцы,
Як мы без сонца сярод сцен нямых;

Да зор далёка: шляхам ехаць конным –
Не век, не два, а сто вякоў міне –
Каб іх здабыць, на караблі фатонным

Калі каханне абвянчае...

Ваша адзнака: Нет (15 галасы)
          Калі каханне абвянчае
Жаданай згодай маладых,
          Свайго сумлення не хавае
Яно ад позіркаў чужых.
          А звяжа шлюбам маладая

Млын

Ваша адзнака: Нет (10 галасы)

З дзеўчынай развітваўся юнак,
Аддаваў яе шляхам, далінам.
- Лепш бы млынам стаць... -
Падумаў так
І зрабіўся на тым месцы млынам.
Людзі жыта носяць дзень у дзень,
А драўляны млын слухмяна меле.
Замест сэрца - б'юцца жорны ў целе,
А замест крыві -
Вады струмень...
Кажа нам паданне пра яго,
Што не можа ён з тых чараў выйсці,
Як не перамеле усяго,
Што яму належала калісьці.

Вясельле

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Шчасьця ўсе па дарозе вам зычылі,
Пад дугою зьвінелі званкі,
Млынары, па даўнейшаму звычаю,
Прыпынялі знарок ветракі.

Каб вясельле вясёла кацілася
Па зямлі, покуль воку відно,
Каб жыцьцё, як вятрак, не круцілася,
Каб на радасьць было вам яно.

Сьціх і вецер, у крылах лапочучы,
Пасыпаючы цьвеценьню пуць,
Разам з жытнімі хвалямі хочучы
У шчасьлівыя твары зірнуць.

Аб рэўнасці

Ваша адзнака: Нет (14 галасы)

Як увосень знікае
Маркотнае сонца за свет,
То зямля сваё сонца
Раўнуе да іншых планет.

Сонца дзе прападае
Так доўга? Знікае куды?
Як дазволіць магло,
Каб зямлю закавалі ільды?

Май прыходзіць пасля -
Крыўд пазбыцца не можа зямля:
Цёмнай хусткаю хмар
Ад святла закрывае свой твар.

Сонца хмары зганяе,
Зямля наганяе іх зноў -
За махры сваю хустку

З далёкага

Ваша адзнака: Нет (33 галасоў)

Калi вясною закукуе
Зязюля ў лесе ранiцой,
Ты прыгадай вясну другую,
Сустрэчы нашыя з табой.

Згадай ўсё што сэрцу мiла,
Што сэрцу дорага было,
Забудзь, што ўсё адгаманiла,
Адкукавала, адышло.

Згадай усё што нам жадала
Зязюля ў гучным гушчары
Забудзь што ў хованкi гуляла
Жаданне з намi да зары.

Забудзь што рэху не вярнуцца
Нi да цябе, нi да мяне,

Бывай...

Ваша адзнака: Нет (33 галасоў)

Бывай, абуджаная сэрцам, дарагая.
Чаму так горка, не магу я зразумець.
Шкада заранкі мне, што ў небе дагарае
На ўсходзе дня майго, якому ружавець.

Ці помніш першае нясмелае прызнанне?..
Над намі жаўранкам звінеў і плакаў май.
Назаўтра золкае, туманнае світанне,
Суровы позірк твой і мой нямы адчай.

Пайшла ты, любая, пад гоман жоўтых сосен,