Сяргей Кульбіцкі

Я стаміўся

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Я стаміўся змагацца сам з сабой
Я хачу бачыць твае шэрыя вочы
Адчуваць пяшчотны дотык твой
Назіраць цябе побач і ў дзень і ў ночы.

Паламанае ўсё ўспрыманне сусвету
Паратунак шукаю ў летуценнях і марах
Маё шчасце звалілася да мяне ад некуль
Але сэрдца цісне, што гэта ўжо марна.

Ёсць умовы паводзін, не вырвацца з пасткі.
Панастаўленых людскім уяўленнем.
Маё сэрдца зноў ірвецца на часткі.

Колькі

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Колькі шляху, прабач,
У нас пройдзена міма.
Мы з табою не побач,
Дзе быць былі павінны.
У жыцця свой этап –
Залатая восень.
А твой погляд так
І усмешка штосць просяць.

Я вярнуўся ў свой стан

Яшчэ не ацэнена

Я вярнуўся ў свой стан.
Я цябе зноў не бачу.
Наша шчасце – падман.
Ужо ні што не перайначыш.

Усё ізноў, як заўжды.
Усё як багна стабільна.
Мы дайдзём да мяжы...
І адыдзем цывільна.

Зробім выгляд, што бльш
Лепш ні чога не трогаць.
І застыне зноў боль,
Як у падушчы слёз вільгаць.

Я стаю на муру

Яшчэ не ацэнена

Я стаю на муру,
А на перадзе мроіцца Рай…
Чыйсці голас звініць,
Нібы калакольчык.
Зрабі крок наперад,
У шчасцьлівы край.
Што рабіць?
Гэта сам выбірай, -
Ледзьве што –
Падхопіць Анёльчык.
Але мур трывалы
Пад маёю нагой.
Тое шчасце туманна,
А спераду бездань.
Далячу, ці загіну?
Ці вярнуцца дамоў?
І маўчыць у самоце
Анёл мой ахоўнік.

Я адну цябе кахаю

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)

Я адну цябе кахаю.
І наўрадці ўжо калі
Я кагосці пакахаю
Гэтак вось ў сваім жыцці.

Ледзь не кожную ноч
Ты прыходзіш да мяне,
Але толькі ў сне,
І знікаеш, бы цень,
Як надыдзе зноў дзень,
Дык хутчэй бы зноў ноч.

Твой пацалунак

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Твой пацалунак адчуваю на сваіх губах.
Салодасная смерць! Вазьмі мяне ў абдымкі!
Я замярзаю ў восеньскіх сьнягах,
І сьлёзы ператвараюцца ў ільдзінкі.

На жаль, вандроўка шчасьця не ўдалась.
Чарговы раз я падмануўся ў спадзяваннях.
Сустрэча прывяла мяне да развітання
З каханай, што ў сэрдцы засталась.

Ну што ж. Пакрочым мы далей.
Хаваючы падалей пачуцьці, спадзяваньні...

Першае каханне

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Першае каханьне – салодкая мара,
Спадзяваньняў маладосьці рай.
Усё вітае пад каханьня штандарам,
І толькі раніцою – бывай.

Усё назіралася ў ружовым сьвеце,
І словы каханьня ў першыню прамаўляў.
Ружовыя хмаркі прагнаў жыцьця вецер;
Занадта шмат я сябе разгубляў.

І з высновы жыцьцёвых вяршыняў,
Узіраюсь у маладосьці міраж,
Але бачу вакол адну пустыню:
Толькі брудны пыл і пустэча ўабсяж.

Ні я быў першы і ні я апошні

Яшчэ не ацэнена

Ні я быў першы, і ні я апошні.
Шмат хлопцаў пракладалі з табой шлях.
І кожны з іх па кропельке, хоць трошкі
Пакінуў брудны сьлед у тваіх палях.

І краска запаветная сарвана,
І стоптана, затоптана ў бруд.
І ўсё крывавіць твая рана,
Як сьвежа- катаваны труп.

Салодкі мёд з цнатлівых тваіх губ
Спытаць я вельмі спадзяваўся,
Ды кратамі здаецца мне наш шлюб.
Балюча разумець, як памыляўся!

Няма ў вачах натхнення

Яшчэ не ацэнена

Няма ў вачах натхненьня,
І словы не вызываюць даверу.
Недзе зьнікла ўзаемаразуменьне…
Ў шчырасьць паводзін – ня веру.

Каханьне – штодзённая праца.
Разлікам пароблена вера,
Хоць, часам, бывае і здасца:
Жыцьцё – папсавана папера.

Але яго не перайначыш,
А час злятае безнадзейна,
І зоркі зіхцяць штоночы.
Дык дзе ж наша мара, дзе яна?

Мы розныя людзі з продвеку.
Кожны з сваім небасхілам,

Думкі ранкам

Яшчэ не ацэнена

Пасля чёмнае ночы
Раніцой я прочнусь.
Адкрываю я вочы
І вакол азірнусь.

Як хацеў бы я побач
Раптам ўбачыць цябе,
Але мроі збываюцца
Толькі ў сне.

Поўны суму і смутку
Зноў мой сёняшні дзень.
Дзеж подзець гэту муку?
Што находзіць, бы цень
На пакутнае сэрдца,
Што ў роспачы б’ецца
Нягубляя надзей,
Пазбягая людзей.

Мне патрэбна адна ты,
Але дзеж цябе ўзяць?
Я не змог утрымаць
Сваё шчасце. Адплата

Вось і скончылась лета

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Вось і скончылась лета,
А на сэрдцы – сум.
І доўгачаканая мэта
Не ўсхвалюе розум.
Аднак сум не пройдзе,
Пакуль ты не самной.
Птушка шчасця не знойдзе
Ў маім гаі спакой.
Будзе лётаць далёка
І блукаць у сіняве .
Ёй спусціцца нялёгка –
Сумотна ў мяне.

Адзінокае сэрдца баліць.
Па начах узнікае твой вобраз.
Тое лета мне больш не ўзнавіць,
Каб адбылася ўсё яшчэ раз.
А праз год усё можа пройдзе,

Апафеоз

Яшчэ не ацэнена

Чарговая дзяўчына
Знікае ў небыцці.
Якая прычына
Заставіла ісці?
На пошукі лепшага лёсу,
Які нясецца ў нябёсах,
Ды не спускаецца на землю,
Бо розуму я не ўнемлю.

У пошуках сапраўднага кахання
Ўсё крочу я і крочу па жыцці,
Але ні як мне не знайсці
Кахання сапраўднае дыханне.

Згасаюць ўсе мае пачуцці…
Дык можа мне ўжо не мучыць
Сваю спустэлую натуру,
Якая горшае пад час?

Сакавік

Яшчэ не ацэнена

Сакавік на парозе ўзыходзіць,
І вясна ў наш край надыходзіць.
Гэта час успамінаў кахання
І тужлівага спадзяввання,
Што адбудзецца зноўку сустрэча,
Як калісьці, мінулай вясной.
І сканае ў сэрдцы пустэча.
І ты зноў будзеш побач са мной.

Сонца грэе і ласкава свеціць,
Быццам промні тваіх вачэй.
Чаму ж знікла раптам ты, Свецік
У ц1мнай безданні новых начэй?
Не забыць мне цябе ўжо ніколі,