Эдуард Дубянецкі

Танец кахання

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Дай мне шанец, шанец, шанец
на адзін з табою танец.

Палкі танец той кахання
будзем танчыць мы да рання.

За той танец падарунак
табе будзе – пацалунак…

Тады ўзяўшыся за рукі,
мы гуляцьмем без прынукі
недзе ў парку, а затым
хай смяецца нам адным
сонца… Хай насустрач крочыць
вечар і хай напрарочыць
шчасце нам сямейнае,
празрыста-беззавейнае.

Ноч-вядзьмарка ў ціхі час
у жарсці вір хай кіне нас.

Пад покрывам самоты

Яшчэ не ацэнена

Ізноў мяне ў руках трымае
бяссонне
душа пад покрывам самоты
бы у прадонні

У скроні б’ецца думка-мроя
о дзе ты
і дні праходзяць бы прывіды
без мэты
.............

Час прамінуў і вось мы разам
на шчасця выспе
ці застанемся там надоўга
ці знойдзем выйсце

Ды буду верыць крохкай кветкай
любоў не звяне
і ў кнізе памяці старонкай
яскравай стане

Сум і адчай

Яшчэ не ацэнена

А тая восень мне прынесла
сум і адчай.
Тады, як выбух у цішыні, пачуў я
тваё “бывай”.

А тая восень дажджамі змыла
сляды,
твае сляды, калі ты ў цемру сышла –
куды?!

Хай тая восень хоць ва ўспамінах
жыве,
і госцяй позняю прыходзіць
у сне…

…А гэта восень нам кубак шчасця
падорыць хай,
каб растварыліся ў ім, зніклі
сум і адчай.

Пад восеньскім небам

Яшчэ не ацэнена

Пад восеньскім небам
я чую
размову
стамлёных вятроў

Пад восеньскім небам
вось бачу
я танец
апалых лістоў

Пад восеньскім небам
ты чуеш
нас кліча
анёлак у Эдэм

Пад восеньскім небам
ты бачыш
аблокаў
дзівосны тандэм
плыве самавіта
і вер мне
кажу зараз шчыра “Je t’eіme…”

Рака сноў

Яшчэ не ацэнена

Я плаваю ў рэчцы сваіх сумных сноў.
У снах твой вобраз узнікае зноў і зноў.

З табой мы наяве не разам даўно;
ты зараз далёка – ў краіне дажджоў.

Узгадваць мне сумна й балюча ўначы
вачэй тваіх бляск, тонкі пах валасоў.

Сышла ты, аднак і дасюль чую гук
пяшчотна-кранальных тваіх ціхіх слоў.

Кагось папракаць цяпер сэнсу няма –
шквал рэўнасці знішчыў і жарсць, і любоў.

З каханай

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Купацца ў возеры пяшчоты – з каханай.
Прайсці праз цёмны лес маркоты – з каханай.
Няхай галосяць вятры роспачы над намі,
ў душы гучацьмуць шчасця ноты – з каханай!

Маё каханне

Яшчэ не ацэнена

Маё каханне — боль, пакута,
бальзам для сэрца і атрута,
найлепшая у садзе кветка
і для душы крылатай клетка,
неўтаймаванай жарсці свята,
пяшчоты ціхая саната,
і рэўнасці ўзаемнай драма,
адчаю з верай амальгама,
маланка радасці, натхнення,
іголка роспачы, сумнення,
і хуткага расстання знічка,
надзей крыштальная крынічка,
і шчасця крык ў начной цішы;
каханне — гэта я і Ты!..

Каханая

Яшчэ не ацэнена

Каханая! Што ж, дзякую табе
за ўсё, было што ўзімку паміж намі.
Вясной каханне наша са слязамі
сплыло удалеч, як караблік па вадзе.

Цяпер твой вобраз бачу толькі ў сне
самотнымі і доўгімі начамі…
Той успамін то ў сэрца б’е нажамі,
а то ў душу бальзам пяшчоты лье.

Вось так жыву я зараз — адзінокі,
ад мітусні жыцця — такі далёкі!
А ты дзе? Ты, мажліва, асалоду

О, ЯК МНЕ ХОЧАЦЦА...

Яшчэ не ацэнена

О, як мне хочацца
ў нябеснай прасторы
пагушкацца разам з табой
на касмічных арэлях,
прымацаваных да бліжэйшых зор…

О, як мне хочацца
cтаў вясновым ветрыкам,
каб я змог заляцець у тваё ваконца
і сваёй ціхай песняй
навеяць табе сон аб нашым каханні…

О, як мне хочацца
стаць тою невялічкай рачулкай,
што прабягае каля тваёй хаткі,
каб мець магчымасць штодзённа
бачыць цябе з ранку да вечара…