Анатоль Сербантовіч

Лес. Паўстанак. Ад нямога плачу...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Лес. Паўстанак. Ад нямога плачу —
Як каметы, слёзы на шчацэ,
I дрыжыць разгублена гарлачык
У тваёй задумлівай руцэ.

Нецалаваных на зямлі няма...

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)
Нецалаваных на зямлі няма. 
I хітрыя жанчыны і дзяўчаткі
У сэрцах носяць свой сакрэтны май 
I пацалункаў вечныя пячаткі.

I пад уяўнай важнасцю багінь 
Трапеча міг,
         калі са стогнам: "Лю-бы-ы..." 
Павержаныя, быццам бы сцягі, 
Бездапаможна
                падалі
                     іх губы...