Змітрок Бурачок

Далонi

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Няголенай шчакой к тваім далоням
Прыльну ў гадзіну калі цяжка мне,
Даруй усё ў пяшчотным іх палоне,
І дай спакою, быццам як у сне.

Даруй мяне, што ўсё не так грунтоўна,
Мае пачуцці біліся як шкло…
Далоней не адводзіш ты чароўных,
I мне здаецца: з цемры лье святло,

Здаеццая, у палоне гэтым, мабыць,
Дакладны растлумачыць сэнс жыццё...
Цяпло далоней прымушае марыць
Пра вечнае кахання адкрыццё.

i без прабачэння, i без развiтання...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

У змрочаны твар
моцна харкае дождж,
і вецер ірве
парасон на анучы,
лупцуючы бруямі
ўпоперак, здоўж,
і жорстка, і рэзка,
і вельмі балюча…

…і вельмі балюча
зноў вусны кусаць.
Cпазніўся ў жыцці
да табе на каханне.
аднойчы вось так
адыйду ў непагадзь.
I без прабачэння,
і без развітання…