Мікола Пацяюк

Санет

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)

Пасвятлела ўраз, бы на каштанах
Свечкі запаліла зноў вясна:
То ў людскім патоку нечакана
Я паходку мілую пазнаў.
Азірніся, памахай рукою
Перад тым, як знікнуць назаўжды-
Праплыла, пазбавіўшы спакою,
Як у тыя даўнія гады.
І мяне вось гэтак жа, магчыма,
Нехта запрыкмеціць незнарок
І аблашчыць сумнымі вачыма
На адной з запыленых дарог...
Усе мы да апошняга дыхання-
Вечныя заложнікі кахання.

Столькі шчасця аднаму

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Я,спадарыня, у вочы
Вашы толькі паглядзеў,
І забыў,куды я крочыў.
Знайце:хлопец прападзе.
Я цяпер ужо,здаецца,
Назаўжды згубіў спакой.
Чуеце, як сэрца б'ецца?
Прытуліцеся шчакой...
Вечар выдаўся дарэчы
Сёння ў аграгарадку
Для такой якраз сустрэчы-
Дайце мне сваю руку!
З вамі я ў агонь і воду,
Толькі б вы- навек мая.
Дайце мне, паненка, згоду
Разам слухаць салаўя.
Я вас, каб не застудзіцца,

Не сышліся

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Можа, й вы былі на тым вяселлі,
Бо ж бываюць супадзенні часам:
Полька ўсіх кружыла ў каруселі,
Аж ляцелі іскры з-пад абцасаў.
А калі крычалі госці "горка"
І ад шчасця шчокі палымнелі,
Быў жаніх гатовы з неба зорку
Маладой пакласці на калені.
І бацькам суцешна, што ў акрузе
Не было такой прывабнай пары.
Верылася: ў радасці і скрусе
Ім ісці да запаветнай мары.
...А нядаўна чую: развяліся