Lazzaro

Да цябе

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)

Дзіўныя рэчы.
Ды — недарэчы.
Хоць адбалела
ўсё, акрамя
макавай дробкі,
сэрца трапеча,
ледзьве пачуе
"тое ж" імя.

Хоць і сцішаю:
"Кінь калаціцца!
Мала гаротаў?
Помніш урок?", —
па-над даверам,
збітым у "ніцма",
боль-верабейка
бьецца ў рабро.

Скача — і зноўку...
(глупая, што ты?)
востраю дзюбай
думкі дзяўбе.
Кожнае слоўка
мучыць пяшчотай —
той жа, "галуба",
той — да цябе...

Не рві, салоўка, сэрца мне!

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Не рві, салоўка, сэрца мне
сваёю страсцю салаўінай!
Не расчуляй да слёз, о не! —
вось так і ён спяваў і... згінуў!

І болей шчасце не прароч—
і не цёцёхкай, і не ценькай!
Дай мне забыць пра тую ноч:
калі са мною быў мілЕнькі!

Па ім сумуе лес і гай,
бярозкі плачуць і яліны...
Малю, хоць ты не выклікай
амаль забітыя ўспаміны!

Што з намі сталася, чаму?
За што — такія вось пакуты?