Алесь Бадак

Ты аддаляешся, ты аддаляешся...

Ваша адзнака: Нет (4 галасоў)

Ты аддаляешся, ты аддаляешся,
Ад пацалункаў маіх вызваляешся,

Ад непатрэбнай нікому маны,
Ад недарэчнай уласнай віны.

Хто мы? Чужыя адно аднаму,
Гэтак даўно, што не важна — чаму.

Гэтак даўно, што не важна — калі.
Некалі мы ўжо такімі былі.

Можна, як некалі, вечарам зноў
З працы, з гасцей не спяшацца дамоў.

Зноў можна думаць пра іншых жанчын.

Таемны сад

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)
                                          Ж.

Дзе тонкай рысай далягляд 
Злучае неба край з зямлёю, 
Расце ў цішы таемны сад, 
Вядомы толькі нам з табою.

Там сустракаюць нас заўжды 
Анёлы ціхім песнапеннем.
З табой прыходжу я туды 
Маліцца на твае калені,

На вусны і на голас твой 
З нямою ўдзячнасцю за тое, 
Што ўсё яшчэ

Падаюць зоры (песня)

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)
Я твае пацалую далоні. 
Мне так цяжка было без цябе, 
Што баюся я нават сягоння 
I на міг адпускаць ад сябе.

          Падаюць зоры, падаюць зоры 
          Ціхай начною парой. 
          Падаюць зоры, падаюць зоры, 
          Светлаю стануць расой.

Пойдзем, пойдзем Млечным Шляхам...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Пойдзем, пойдзем Млечным Шляхам,
Там спакой і цішыня.
Паляцяць за намі птахі,
Наша лепшая радня.

Паляцяць за намі дрэвы,
Нашы сёстры і браты.
Паплывуць за намі рэкі,
Разбурыўшы ўсе масты.

Там няма згрызот і страху,
I ні фальшу, ні маны.
Пойдзем, пойдзем Млечным Шляхам,
Пойдзем, любая, адны.

— Што такое? Божа мілы! —
Нехта крыкне за спіной.
Пойдзем, пойдзем.
Мы зрабілі,

Мы ніколі не станем радней...

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Мы ніколі не станем радней,
I, на жаль, гэта ведаем самі.
I закончыцца значна раней,
Чым адбудзецца нешта між намі.

Сустракаемся рэдка зусім,
А ўсё больш расстаёмся з табою.
Наша шчасце — аранжавы дым,
Ціхі шлях ад самоты да болю.

I праводзячы ў ранішні час
У дарогу нясцерпна даўгую,
Нібы ў цэркаўцы белай абраз,
Я цябе асцярожна цалую.

He прасі прабачэння дарэмна...

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

He прасі прабачэння дарэмна:
Ўсё дала, што магла ты мне даць.
Ты мне болей ужо не патрэбна,
Ды не хочацца адпускаць.

Я знайду цябе ў парку халодным;
— Можа, прыйдзеш яшчэ да мяне?
Вецер з вуснаў сарве тыя словы
I з размаху мне ў твар шпурляне.

Абняла і прамовіла ціха...

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)
Абняла і прамовіла ціха:
— Можа, мы не пабачымся больш.
Ну, куды ты, пабудзь яшчэ крыху.