Надзея Шылавец

Непашчасціла

Яшчэ не ацэнена

Глядзецца ў люстэрка
І не бачыць сябе-
Нестрымана больна.

Прыгадала той момант,
Як спаткала цябе –
Штось кальнула ў душы.

Нам зайздросцілі ўсе,
Як анёлам у небе –
Непашчасціла нам.

Дык забудзем усё,
Бо так жыць нам не трэба –
Не зрабілі мы так.

Ты і я

Яшчэ не ацэнена

Ты бяжыш ад мяне
І ніколі не вернешся,
Моцны дождж усё ідзе
І нікуды не дзенешся.

Сто дарог ты прайдзеш,
Пазабудзеш, апомнішся.
А я клікну: “Ты дзе ж?”
І ты хутка зноў вернешся.

Буду моцна кахаць
Усёй душой маёй дзевіцкай
І ніколі не дбаць
Пра жыццё сваё ў Рэчыцкай.

Мы збяром усіх сяброў
На вяселле шматзвонкае
Насупроць тых вятроў,
Дзе рабіна ёсць тонкая.

Чаканне

Яшчэ не ацэнена

Малюю паветра
Ружовымі фарбамі,-
Чакаю Яго
Запаветнымі марамі.

-Не прыйдзе, забудзе!-
Крычыць сэрца ў роспачы.
-Мне шчасця не будзе.-
Трымціць душа ў поўначы.

У думках лятаю
З багровейшым досвіткам,
Шукаю Яго
Найуважлівым позіркам.

І ў снах, і ў рэаліі
Клічу целам любага,
Бы знічка, упэўнена,
Згубіла я мілага.

Забуду пакуты я,
Мне неба падкажа:
Знайду зноў Яго
І мы многае скажам.

Каб ты быў зноў маім.

Яшчэ не ацэнена

Шэра-мокры асфальт
Нагадаў зноў цябе,
Парасонаў скрыжаль
Закахалі ў цябе.

Беглі мы пад дажджом,
Абдымаў ты мяне.
Сэрца білася шклом,
Бы бакал па сцяне.

Ледзь-ледзь цягнецца час,
Хочаш быць ты другім.
А я мару падчас,
Каб ты быў зноў маім.

Букецік ружы

Яшчэ не ацэнена

Ты мне падараваў букецік ружы,
Адчула вуснаў я тваіх салодкі пах.
Сагрэеш ты цяплом пры моцнай сцюжы,
Растаюць хутка слёзы на маіх вачах.

І кветкі гэтыя пастаўлю ля акна я
І любавацца буду доўга тым агнём,
Што чырванню палаюць пастаянна
У сэрцы, калі побач ты са мной.

Як хутка можна страціць прыгажосць,
Калі сарваць з зямлі букецік дужы.
Пайшоў і ты шукаць зноў маладосць,

Я малюю

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Я малюю цябе ў сваіх марах
Добрым, верным з надзеяй у душы,
Што не змогуць прыплысць тыя хмары
І анёлаў згубіць у глушы.
Я малюю цябе ў сваіх марах
Нежным, чуйным да сэрца майго,
Каб кахаў ты мяне безахвярна,
Прытуліўшы да цела свайго.
Я малюю цябе ў сваіх марах,
Малявала б і ноччу, і днём,
Але ведаю: усё гэта марна,-
Не бывае анёлаў з агнём!

Апусцелі сады

Яшчэ не ацэнена

Пры спатканні з табой
Бегла я на арэлі,
Мае вочы гарэлі
Яркім сном васількоў.

Праляцелі гады
Птушкай хуткай за час.
А нядаўна без нас
Апусцелі сады.

Ахладзеў ты ка мне
Росна-сінім туманам.
Я ніколі падманам
Не кахала цябе.

Сваю душу аддала
На сустрэчу з тваёй.
Мы былі бы сям’ёй
Даўгавечнай, удалай.

Калі бачылісь мы
І па-дзіцячы дурэлі,
Мае вочы гарэлі
Яркім сном васількоў.

Успомні!

Яшчэ не ацэнена

Успомні мае словы, любы!
Успомні і не забывай:
“Кахай мяне, мой любы,
Як свой родны край!

Ці можна ўсё жыццё
Пражыць адным падманам?
Чаму, калі навокал
Так многа дабрыні?”

Ты скажаш мне ў адказ:
“Не ўсё даецца дарам”.
Не слухаў мой наказ
І разышліся мы.

А потым ты званіў,
Шукаў кагосьці побач,
Зашмат слязы праліў,
Калі настала поўнач.

А я хацела толькі,
Каб быў у нас той рай: