Ганна Сабела

Да Р.

Яшчэ не ацэнена

Я буду кахаць цябе
Светла.
І памятаць буду
Шчыра.
Мне неба пакінула
Крылы.
Я іх табе
Пакіну.
Няхай ты жывеш
У строфах,
Душою табе -
Атраманты,
Ты будзеш заўсёды
Побач
У маім невядомым
Заўтра.

Да Р.

Яшчэ не ацэнена

Зіма праклінае вёсны.
А я праклінаю памяць,
Што здолела мне данесці,
Што ты для мяне
Радасць.

Вачэй залацінкавых тоні
Мне мрояцца ў жудасцях ночы.
Ніхто словам мне не паможа
Ды памагаці
Ня хоча.

Я рукі да зор узнімаю
І чую іх ціхія шэпты.
Сівер змяняецца сонцам...
Каханне становіцца небам.