Родная, мілая, любая...

Ваша адзнака: Нет (19 галасы)

Родная, мілая, любая!
Сьвет заімгліўся журбой.
Непагадзь страшная, лютая
Нас не мінула з табой.
Зь яснае пэўнасьці выбіла.
Згасла вясёлка-дуга.
Вочы праменныя выпіла
Чорная скруха-туга.

Мілая, любая, родная!
Як ты далёка была!
Як, непрытульна-халодная,
Вечнасьць марудна плыла!
Днямі пустынна-вятрыстымі
Стыла ў самоце душа,
Покуль, як лодка да прыстані,
Радасьць да сэрца ішла.

Любая, родная, мілая!
Зноў я адчуў, што жыву.
Ясьніцца далеч імглівая.
Сьвет разганяе журбу.
Холад далоняў не выстудзіў.
Сівер не выдзьмуў цяпла.
Д'ябал у Бога не высудзіў
Тое, што ты мне дала.

...гняздом, Што ў свет пусціў і радасць і бяду маю. Не вечна ўсё пад месяца сярпом, Хоць ён не зжаў нікога, — так я думаю, Сялом і полем ідучы з кійком. Мой след, што пяцьдзесят гадоў назад Знаёмы быў з вясёлай сцежкай...

Адзіны серп на сённяшнім жніве