Мчыцца наша рака паўнаводная...

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Мчыцца наша рака паўнаводная.
Мы з табой берагі - непадобныя.

Б'е каханне крынічкаю чыстаю.
Дуб схіляецца кронай вячыстаю.

Масты-рукі над рэчкай ўздымаюцца,
І паглядамі сэрцы яднаюцца.

Ты - круты беражок, я - палогі.
Разыходзяцца наша дарогі.

І бяда ўжо бяжыць, набягае,
Спакваля беражок падмывае.

І бурлівей вада - мора чуецца...
А дзе радасць мая? А ці збудзецца?!

Ты не плач, не крычы, бела чаіца!
Ўсё бывае ў жыцці. Ўсё канчаецца...