Міньён памяці

Ваша адзнака: Нет (11 галасы)
                       He замятай маіх слядоў.
                       я яшчэ вярнуся...
                                                Памяць

Пакладзі мне далонь на вусны...
Развітальна і беспрымусна.
Смутак мой, успамін спакусны
пакладзі мне на вусны.

Ціхі журлівы гук
блукаў жаралом жалейкі...
Гаючая памяць рук —
збалелай душы лекі.

Перад каханнем, як перад Богам,
няма апраўдання аніякога.
Будуць сустрэчы, дарогі, людзі...
Цябе не будзе.
Цябе не будзе?!

Крыкну наўслед лету я:
— Даруй мне за ўсё, светлая! 
Даруй мне за ўсё, першая, —
збалела душа грэшная.
Каханая мая, клянуся:
— He замятай маіх слядоў,
я шчэ вярнуся...