Чаго ні давялося перажыць...

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)

Чаго ні давялося перажыць,
а я жадаю аднаго — любіць!..

Любіць зямлю, лясы і сінь вады,
любіць адной або з табой — заўжды.

Любіць бярозу, вольху і сасну
за тое, што хавалі у вайну.

Любіць будоўлю, кузню і тартак
за тое, што свае, — і проста так.

Любіць таму, што страчана зашмат
паспелых каласоў і цёплых хат.

Любіць таму, што хлопцы ў небыцці,
якіх не цалавалі пры жыцці.

Любіць таму, што хлопчыкі растуць,
якім любоў патрэбна удыхнуць...

Я гавару — любіць, пяю — кахаць,
каб днём апошнім не пашкадаваць

самой любві, што дзеля трат жыла,
а я яе чамусьці берагла...

Кахаць цябе істотаю жывой
за словы познія: «Цяпер я твой...»