Нахлынула, як ліўні ўсіх стагоддзяў...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)
Нахлынула,
                     як ліўні ўсіх стагоддзяў...
Як вадапады свету на мяне
Упалі ўраз...
                      Я месца не знаходзіў...
А днём знаходзіў,
                               дык губляў у сне.
I сон — як снег...
                               А снег у шэрых лужах
Кружыўся лёгка,
                             падаў і знікаў...
Яна прыйшла не цеплынёй,
                                                а сцюжай,
Сустрэў яе,
                    сустрэў і пакахаў.
He пакахаў,
                     а захварэў раптоўна,
He захварэў,
                      а палыну глынуў...
Яна ўзышла у сэрцы
                                    яснай поўняй.
А ці не горка там
                              ад палыну?