Пакуль маё сэрца замкнёна было...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)
Пакуль маё сэрца замкнёна было
     на цяжкі, як наледзь, замок нявер'я,
Яно здавалася мне з кулачок, не большым.
А гэта ж у ім —
     рэкі шырока плывуць,
     хвалямі плёскаючы аб берагі,
Лугі вясновыя зіхацяць
     золатам лотаці,
     незабудак блакітам,
Вятры паднябесныя граюць
     на карабельных мачтах напятых, 
Сонца гуляе,
     гараць прамяніста планеты і зоры сусвету...
Вось якім стала сэрца маё неабдымным,
Калі ты адамкнула яго
Ключом свайго чарадзейнага слова:
«Кахаю...»