Добра чужую жонку любіці...

Ваша адзнака: Нет (6 галасы)
З "Пецярбургскіх зборнікаў"

Добра чужую жонку любіці, 
Што ў любві сакрэт можа храніці, 
Сэрца свабодна, к любві угодна
         бес перамены. 
Мыслі спакойны, кахаць свабодны
         без отмены.

Мужык п'ян, скурвы сын, спіць, не чуе, 
Да што жонка со мною жартуе, 
Кажа наліваць, поўны выпіваць
         ў добры прыездны; 
Вокам маргае, плячом сціскае
         без баязні.

На што ж красна хараша радзілась 
А к нашай прэлесці нахадзілась. 
Нельзя любіці, бо стануць біці,
         калі паймаюць. 
Мужык пабачыць, кіем пазначыць
         і палаець.

А калі прыдзець мужык да хаты,
Трэба ужо уцякаці:
Дубіна шуміць, зо мною грыміць —
         прышлось прапасьці, 
Калі б мужыку ў рукі на мукі 
         мне не ўпасьці.

Ах, бяда ж мне з чужою жаною, 
Што мужык гоніць зо мною, 
Ох, з дубінаю сукаватаю
         па плячам мерыць; 
Я прысягаю, ў ногі кланяюсь —
         ён не верыць.

А што ж мне беднаму ўжо дзелаці, 
Што чужой жонкі нельзя кахаці. 
Лепшэ атстаці, сваю сыскаці —
         думаці стану. 
На чужом гумне нет пажытку мне,
         перастану.

Другая палова XVII — першая палова XVIII стагоддзя