Нёманская рута

Ваша адзнака: Нет (5 галасы)
I чаму імкнецца Нёман, быццам утрапёны,
да бурштынных дзён пад крыллі,
                                                       чаек белых крыллі?..
Нашы хлопцы-плытагоны,
помню, гаварылі:
— У Літве, на ўзлессях весніх,
                                                на крутых абрывах
зарунела рана рута каля кожнай хаты,
і прыгожыя — надзіва! —
у Літве дзяўчаты.

Там, дзе блішча ўсмешкай мора,
                                                    смех звініць дзявочы
і вянкі з духмянай руты, песні над вадою:
«Як дастанеш ты вяночак,
буду я тваёю...»

Каб злавіць вянок і сэрца, не адзін рыбачыў,
не адзін зямляк застаўся,
не дастаўся дому,
а ці меў ля мора ўдачу —
невядома...

He плыты — сплаўляю песні.
                                              Сталі поруч смела
пабрацімы-песнягоны. На прастор імкнуся.
Абняла Літва, сустрэла
песні Беларусі.

Толькі я вянкоў на хвалях штосьці не прыкмеціў.
Мусіць, хвалі
                      пахавалі звычаі старыя.
Мусіць, восень. Мусіць, вецер.
I гады не тыя.

А вакол — на ўзлессях ясных,
                                               на крутых абрывах,
як вясной, рунее рута каля кожнай хаты,
і харошыя — надзіва! —
у Літве дзяўчаты.
 
Нейкі сум, трывога зноўку сэрца маё сцялі.
Палымнеюць воч блакіты, кожная — як рута:
ці Анэля, ці Нясцяле,
Стасе ці Бірутэ.

He адзін зямляк застаўся... Эх вы, леты-зімы!
He ўтаплюся, дык згару я ў зваблівым блакіце.
Ды пра гэта, пабрацімы,
дома не кажыце.

Іншыя вершы аўтара