Успомні!

Яшчэ не ацэнена

Успомні мае словы, любы!
Успомні і не забывай:
“Кахай мяне, мой любы,
Як свой родны край!

Ці можна ўсё жыццё
Пражыць адным падманам?
Чаму, калі навокал
Так многа дабрыні?”

Ты скажаш мне ў адказ:
“Не ўсё даецца дарам”.
Не слухаў мой наказ
І разышліся мы.

А потым ты званіў,
Шукаў кагосьці побач,
Зашмат слязы праліў,
Калі настала поўнач.

А я хацела толькі,
Каб быў у нас той рай:
“Кахай мяне, мой любы,
Як свой родны край!”