Вочы сінія-сінія...

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)
Вочы сінія-сінія...
                    Косы тугія...
Хтось шчаслівы, як кажуць, дзяўчыну
                                   хрысціў.
Трэба вытаптаць многа дарог,
                            каб другія
Вочы гэткія,
            гэткія косы знайсці.

Пра такіх, пэўна,
                 казкі складалі ў народзе,
Надзяляючы сотнямі светлых імён...
А цяпер —
          гарманісты чародамі ходзяць,
Носяць песні-прызнанні ўначы ля акон.

А яна —
         маладая ў сваёй прыгажосці —
Ні прызнанняў, ні песень не хоча яна.
Аднаго прычакаць бы ёй толькі у госці,
Ды з зямлёю яго абвянчала вайна...

Не згуляе вяселля
                 той, хто гэтак абвенчан.
А яна ўсё чакае,
                верыць казачным снам,
Адганяе сватоў, што прарочаць:
                              не вечна
Будзе доўгай каса, будзе яркай краса.

I даўно з хаты ў хату
                     і з вуха у вуха
Носяць бабы па вёсцы няўмольны прысуд:
Застанецца яна назаўжды векавухай,
Нізавошта састарыць, загубіць красу...

Я не знаю,
          быць можа, і праўда, не трэба
Ёй, прыгожай такой, адзінокаю жыць.
Я ж яе разумею...
                  I вельмі хацеў бы
Вось такое каханне ў жыцці заслужыць.