каханьне

Шэрыя вочы.

Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Шэрыя вочы.

Погляд кінеш, мільгне штосьці
Ў зрэнках воч - не зразумець…
Вочы, вочы, вашай мосьцю
Я жыву, дыхаю ледзь.

Вочы шэрыя бы могут
Валатуюць нада мной,
Засланяюць неба, зоркі,
Сны непраўдзяць і спакой.

Яны вабяць сьвятлом боскім
І чвартуе нібы кат,
Абыякавы, халодны,
Ад вачэй гэтых пагляд.

Спапяляе, з тла ўздымае,
Грудзі поўніць, крылы дзьме,
Гэта шэрань воч льняная -

Каб ля сэрца твайго быць.

Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Каб ля сэрца твайго быць.

Сэрца крохка, сэрца торгка
І няўрымсьліва яму
Ў закаханасьці, пяшчоце,
У згодзе сэрцу тваяму.

Не хлусіць яно, не мане,
Не блазнуе, не журбіць,
Яно кнігаўкай клікае,
Каб з табою побач быць.

Шчырасьць сэрцу не загуба,
Бо інакшвй нельга жыць,
Бо вядзе душа-галуба,
Каб ля сэрца твайго быць.
-28.10.17.

Каб ля сэрца твайго быць.

Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Каб ля сэрца твайго быць.

Сэрца крохка, сэрца торгка
І няўрымсьліва яму
Ў закаханасьці, пяшчоце,
У згодзе сэрцу тваяму.

Не хлусіць яно, не мане,
Не блазнуе, не журбіць,
Яно кнігаўкай клікае,
Каб з табою побач быць.

Шчырасьць сэрцу не загуба,
Бо інакшвй нельга жыць,
Бо вядзе душа-галуба,
Каб ля сэрца твайго быць.
-28.10.17.

Ты не павінна прада мною...

Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Ты не павінна прада мною,
Таму віна галодны юр,
Які жвіром пячэ і коліць,
Шкрабе самотную душу…

Ты не павінна прада мною,
Бо часу вынесен прысуд:
Ня быць старому з маладою,
Ня песьціць кволую красу…
-08.07.17.

Прага.

Яшчэ не ацэнена

Прага.

Трызьніць мая душа,
Сігаюць промнем думкі,
Але нанаў пачаць
Нельга што адгула.

Сумневу шэры воўкі
Грызуць яе, грызуць,
Каб болькі, енкі, войкі
Ўбачыць і пачуць.

Цвырчаць хвіліны роўна,
Гарэліцай-вадой,
Гады, птушкай чароўнай,
Лунаюць нада мной.

Адну прагу каханьня
Нясуць тыя гады:
Ляцелі на выданьне,
Ды селі ля журбы.
-06.07.17.

Адгукнісь

Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Адгукнісь!

Умомант бліснуць твае вочы
І памкнуцца зрэнкі ўшыр,
Адгукнуцца сэрца хоча,
Ды язык нема маўчыць.

Ад спакус вядуць маркоты
Да няўтула на душы,
Як набыцца лекам гожым,
Дзеўчыненька - адкажы?

Жыцьцё знае многа фарбаў,
Многа колераў у ім -
На чаканьні, на жаданьні,
Дзеўчыненька - адгукнісь!
-05.05.17.

Далоні

Яшчэ не ацэнена

Калі твае шырокія далоні
Прыціснуць да грудзей мяне,
Пяе душа пад стукат сэрдца,
Цяпло вакол як хваляй льецца,
I на хвіліну мне здаецца,
Што нас анёл накрыў крылом.

Каханьне сэрцу не пакута...

Яшчэ не ацэнена

Каханьне сэрцу не пакута,
Яно цяпло душы твае;
Калі душа, што льдом закута,
У тых заковах адтае,

Калі зь яе луской спадае,
Зьмяінай скураю паўзе,
Набыты бруд, які не маеш
Пры першародстве і мальстве,

Калі душа, наўсьлед каханьню,
Па ўсіх пачуцьцях у бубны б’е,
Калі яна не сабе прагне,
А камусь пяшчоты аддае…
-20.04.17.

Ваба.

Яшчэ не ацэнена

Ваба.

Дзённая мроя начы не чакае,
Зьнедкуль прыходзячы, сэрца хапае;
Быццам пад зайчыну пастка-сілок,
Быццам дзяўчыне татарскі палон.

І спавівае кудзеляй яго,
Шэраю моцаю старых часоў:
Пачуцьцем кіпучым кумысам й віном,
З конаўкі поўнае поіць набгом.

Не спатыкайся ж ты, мроя мая!
Вуснаў дзявочых трызьненьне спаймай!
Вуснаў, пяшчотай лагоднай прыўзьнятых,
З дрыготкаю вабаю слова ,,кахаю…,,.

куст ажыны

Яшчэ не ацэнена

Ах ажыны, мае ажыны,
Як кранууся шыпа рукой,
Дык на памяці - твар дзяучыны,
Што калісь я крануу душой
Бы мядзведзь, што раней падскочыу
Ад жадання шукаць вясну
Касалапа, я лесам – лёсам,
Ішоу к ажынаваму кусту.
Дрэвы ветрам: - пастой, трымцелі,
Быццам тыя мае сябры,
Не хадзі пасярод завеі,
Бо яна замяце сляды.
Не хадзі, дачакайся лета,
Бо у зімку няма пладоу
Я ж адказвау на усё на гэта:

Любы мой, мой любы, мілы

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Любы мой, мой любы, мілы
Мне так хораша з табой!
Словы гэтыя бы крылы
Уздымаюць над зямлёй,
Словы гэтыя бы вецер
У спякоту здымуць жар,
Словы гэтыя бы рэкі,
Што ільюцца у пажар,
Словы гэтыя бы лекі,
Што падоужваюць гады,
Словы гэтыя бы знакі,
Што адвернуць ад бяды
і зусім яны не проста
Узмацняюць пачуццё
іх каханым вы кажыце,
іх каханым вы кажыце,
іх каханым вы кажыце,
Бо яны і есць жыццё!

Я КАХАЮ!

Яшчэ не ацэнена

Я Кахаю - маё ў гэтым шчасьце!
Я Кахаю - маё ў гэтым гора...
Я з Каханьнем ня бачу нянасьця!
І тану я ў Каханьні бы ў моры...

Я дышу шмат лягчэй у Каханьні!
Я дышу ў Каханьні, бы злодзей...
Мне паветра зь ім - мёд на спатканьні,
А спатканьне, што дых у падводзьдзі...

Я жыву, бо з Каханьнем мне шчасна!
Я жыву, хоць балюча з Каханьнем...
Жыць з Каханьнем мне сьветла і ясна,

СВОЛАЧ-КАХАНЬНЕ

Яшчэ не ацэнена

Сволач-Каханьне душу ўзарвала!
Спаць не дае і жыць не дае...
Як ні ўцякаў, напаткала, дагнала
І з крыважэрнай нянавісьцю бье.

Зь лёту бье ў грудзі, д'яблам сьмяецца!
Танчыць на рэбрах і маршы пяе.
Сэрца кусае, зьмяюкай віецца.
Скуру зьдзірае і кроў маю пье!

Я мусіў хавацца, укленчваць, прасіцца...
Толькі яму мае сьлёзы, як мёд.
Вынік тых енкаў - бы сьмерці маліцца.

МАЁ ХАЦЕНЬНЕ

Яшчэ не ацэнена

Я не хачу цябе, як зайца хоча воўк!
Як паляўнічы хоча птушку, цябе я не жадаю...
Я, нават, не хачу цябе, як прагне цемры змрок,
Але хаценьнем да цябе я, ўсё ж такі, палаю...

Хачу цябе, як кветка базылька чакае сонца ў лузе!
Як малачка матулінага хоча немаўлятка!
Хачу цябе, як сьвежага паветра хочуць грудзі!
Як стомленыя людзі прагнуць сьветлых Сьвятаў!

Было.Былі.Была!

Ваша адзнака: Нет (22 галасоў)

Было.Былі.Была!
Мне маска не да твару.
Я тая,што прайшла
Трагедыяй пажару
І жар сухой верстф
да сэрца прытуліла,
Хоць за сабой масты
Усе-начыста!-спаліла.
У полымной журбе,
Дзе шлях с вачэй знікае,
Я тая,што цябе
З усіх вятроў чакае.
Як град шалена б'е
Нібыта травы косіць.
...Я тая,што у цябе
Палёгкі не папросіць.

ПАХ БЭЗУ

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

ПАХ БЭЗУ
Мроіцца бэзам,
Юным каханьнем,
Маем халодным,
Цёплым спатканьнем,
Вечарам зорным,
Сьпешнай сьцяжынай,
Месяцам поўным,
Сьціплай дзяўчынай,
Ласкай сустрэчы …
Гай, ціхі вечар,
Дотык нявінны,
Спеў салаўіны,
Пах бэзу, нястрымны.

ВсТрэтіЛысь мні тут дві Ліскы.

Яшчэ не ацэнена

Ох, і прэзентаБільны!..

І балюча і нежна любіл!
І траслась ажны качка:
Ой-ой! Дедка Васіль!
Да Вы ж выжжытэ Амму!

Да. Такый гэтой гыцыль ядкый.
Ох, і падкый до АньГоль!
Ібо, шо ж, ну, с3чаюця цівк
ОдноМаш па в7 Янаве.

Так шо хоть уж быры да доі.
Бо колы 1 Мая зь,
То этто тобі сь
Бісь сер одна но вж.

Гот тобі вжэ і пэршый званкір:
Так! Включаемо спіРальКу сь!
І ты мні гонды надто заспі й:

Ах, мойі ж вы пароныкы цёпліньКі зь!

Яшчэ не ацэнена

Дэ я вас зачыпЛю сь
Ва у Люсь

Пасмо льну молодая возьмэ,
Ек ідэ до выночка.
А потом… ек залупыть тыбэ!
От узьмэш вжэ в сороцы шось!

Бало выйдыш!.. Ой-ёй! Скікы ш Любк!
І цяп-цяп за шчось цёпленьке!
І ано аж колінкы трасутьць
У ва нежный рамонаццы.

Спомынаю шчораз ту высну…
Эх-хэ-хэх! Шо ж такого,
Колы тыхынько, ласково вткнув
Ув сакуру пынёчка ты.

Бо ш с ума ажны просто зыйду,

Зоркі былі супраць нас

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Ты быў маёй недасяжнаю марай,
Я — твой пякельны экстаз.
Катам ты стаў, я — тваёю ахвярай,
Зоркі былі супраць нас.

Лашчылі сьпіну нам брызы каханьня,
Сьцяг наш лунаў напаказ.
Кінула ноч карабель у блуканьні,
Зоркі былі супраць нас.

Па навальніцы, пасьля твайго болю,
Пасьля вайны мілых фраз,
Раны нам прыйдзецца вылячыць сольлю,
Зоркі былі супраць нас.

Не вінаваць сябе, мілы, ня трэба!

Нічога

Яшчэ не ацэнена

Пасьля цябе нічога
Ўжо не прымусіць сэрца біць. Другога
Ня будзе, каб пісаць яму санэты,
І гэты
Мой сьціплы верш узвысіцца да неба
(Так трэба),
І статуяю стану белай солі.
Ніколі
Ня ўстане над планетай болей сонца,
Ня будзе зор, каханьня, кветак, бога,
Ня будзе больш, я паўтару бясконца,
Пасьля цябе нічога.

Кропка

Яшчэ не ацэнена

Мокра, цёмна, халодна.
Ёй неабходна
Бегчы.
Легчы б
Пад тое зорнае
Цяжкае неба горада.
Голадна.
Вялізнымі ашалелымі
З'есці яго вачыма.
Гэта немагчыма -
Быць да таго адурэлымі!

Уткніся яму ў плячо.
Дыхай вільготнымі змрокамі.
Чырвоными жаркімі
Шчокамі
Да сэрца яго
Прыхініся.
"Маўчы. Тры хвіліны засталася…"
І кропка.
Заслона.
І скончана.

Сэрца закрыла.
Схавалася.
Ужо перабольшана.

КЛАДАЧКА

Яшчэ не ацэнена

1. Я стаю на беражку, час ідзе.
Можа кладачку знайду да цябе…
Сэрца кажа: «Будзе мой шчасны лёс,
Бо кахання кветачку ты прынёс!»

Прыпеў:
Кладачка, кладачка
Праз млынок і сад,
Зберажы нас ад бяды
Патаемных здрад
Кладачка, кладачка,
Ты дапамажы
Нам адной сцяжыначкай
Па жыцці прайсці!

2.На вадзіцу пагляджу – варажу.
І сваточку свой ручнік павяжу.
Па лугу бягу туды, дзе з табою рос,

КЛАДАЧКА

Яшчэ не ацэнена

Я стаю на беражку, час ідзе.
Можа кладачку знайду да цябе…
Сэрца кажа: «Будзе мой шчасны лёс,
Бо кахання кветачку ты прынёс!»

Кладачка, кладачка
Праз млынок і сад,
Зберажы нас ад бяды
Патаемных здрад
Кладачка, кладачка,
Ты дапамажы
Нам адной сцяжыначкай
Па жыцці прайсці!

На вадзіцу пагляджу – варажу.
І сваточку свой ручнік павяжу.
Па лугу бягу туды, дзе з табою рос,

Але ж... як гэта ёй сказаць?

Яшчэ не ацэнена

Але ж… як гэта ёй сказаць?

Я з дабрадзеямі не знаюсь,
Сяброўства зь імі не вяду,
Каго ж, штомоц, шчыра кахаю,
Тыя ў каханьне не ідуць.

Я таямніцу адну ўгледзеў,
Яна, як гнуткая лаза,
Якой дождж шэпча, у’ецца вецер,
Але ж… як гэта ёй сказаць?

Наш сьвет - вялікая гасьцёўня,
Прытулак наш у нядоўгі час,
Ноч салавей таму галосіць,
Але ж, як гэта ёй сказаць?

Як сьвята мілае праходзіць,

Кохан яр.

Яшчэ не ацэнена

Кохан яр.

Бараўлянае сонца садзіцца,
Хай мне, птаха такая ж сасьніцца,
Пах сасьніцца, сірэневы, п’янкі
І дзяўчына, якую кахаю…

Не сасьнілася зранку і зночы,
Як гукаў, не згукалась нійдзе,
Стрэлась сёньня ў спаднічцы гарошкам,
Погляд звабілі персі яе.

Стрэлась сёньня і, як нам бывае
Між зусім незнаёмых людзей -
Панесла далей, прынадай каханьня,
Гронкі высокіх, дрыготкіх персей.
-30.04.16.

Ткачыха

Яшчэ не ацэнена

Я нібыта ткачыха:
Уплятаю цябе ў сваё прадзіва
Паступова й павольна.
Пругкія рухі пальцаў ствараюць
Палотнішча
Любоўнай сувязі

Ад пяшчоты

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Задыхаючыся ад пяшчоты,
Ловячы тваіх пальцаў дотык,
Памятаючы нашы вусны ўпотай -

Задыхаюся ад пяшчоты!

Задыхаючыся ад пяшчоты,
Губляючы паступова адчуванне свабоды,
Кахаючы цябе прыхавана й
Адмыслова -
Задыхаюся ад пяшчоты!

Задыхаючыся ад пяшчоты,
Шукаючы патрэбныя нам словы,
Набрынялыя да асновы -
Мы захлынаемся ад пяшчоты!

Цёмна-цёмнае - сьветлым не стане...

Яшчэ не ацэнена

Цёмна-цёмнае - сьветлым не стане,
Не заверне вытока раўчук
І калі яно будзе каханьне -
Яно Вашу асьветліць душу.

Толькі ведайце: тое не зельле,
Што сарокай аб ім стракаціць:
Яно, сьвечкаю ціхаю вельмі,
На жыцьцё ўсё Вам будзе сьвяціць.
-25.04.16.

Цёмна-цёмнае - сьветлым не стане...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Цёмна-цёмнае - сьветлым не стане,
Не заверне вытока раўчук
І калі яно будзе каханьне -
Яно Вашу асьветліць душу.

Толькі ведайце: тое не зельле,
Што сарокай аб ім стракаціць:
Яно, сьвечкаю ціхаю вельмі,
На жыцьцё ўсё Вам будзе сьвяціць.
-25.04.16.

Зоркі былі супраць нас

Яшчэ не ацэнена

Ты быў маёй недасяжнаю марай,
Я — твой пякельны экстаз.
Катам ты стаў, а тваёй я ахвярай,
Зоркі былі супраць нас.

Лашчылі сьпіну нам брызы каханьня,
Сьцяг наш лунаў напаказ.
Кінула ноч карабель у блуканьні,
Зоркі былі супраць нас.

Па навальніцы, пасьля твайго болю,
Пасьля вайны мілых фраз,
Раны нам прыйдзецца вылячыць сольлю,
Зоркі былі супраць нас.

Не вінаваць ты сябе, не, ня трэба!

***Цыганскі дождж...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Цыганскі дождж.
Шчымлівы пах
п’янлівых красак, зёлак.
Як аблачынку, на руках
нясу цябе, вясёлую.

Плыве чаўнок маладзіка,
у ім князёўна-зорка.
І чуе сонная рака:
зайграў гулліва
золак.

*** Спеюць у прыцемках зоры...

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)

Спеюць у прыцемках зоры.
Месяц дрыготка блішчыць.
Смехам срабрыстым азорыш
крылы збалелай душы.

Глянеш паглядам чароўным –
сэрца пазбавіш тугі…
Зорна-блішчастая роўнядзь
лучыць душы берагі.

Колеры вянуць у Леце

Яшчэ не ацэнена

Вецер насіў вясны колеры,
Вецер пафарбаваў неба.
Добра дзьмуў вецер для лётчыкаў,
Ластавак чорных над глебай.

Мілы, ты летняе сонца, мне
Побач ляцець небясьпечна.
Я празь цябе ўпала зоркаю,
Толькі ў табе стала вечнай.

Хутка зьцямнела нам раніца,
Хутка мой дотык стаў пылам,
Рэха майго крыку ''памятай!''
Не даравала магіла.

Хутка зьнямела каханьне, бо
Ты незнаёмы ў тым сьвеце.

Акраверш

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Над зямлёю неба просінь.
Астываюць, меркнуць росы.
Ты паглядам мілым просіш:
«Ах, хутчэй, хутчэй бы восень!..»
Шчодры водар думных сосен…
Ах, хутчэй, хутчэй бы восень…

Акраверш

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Над зямлёю неба просінь.
Астываюць, меркнуць росы.
Ты паглядам мілым просіш:
«Ах, хутчэй, хутчэй бы восень!..»
Шчодры водар думных сосен…
Ах, хутчэй, хутчэй бы восень…

Дыптых

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

ДЫПТЫХ

І

Пагавары са мною
моваю
нястомных птахаў,
якія вяртаюцца ў гняздоўі,
дураслівага ветрыку,
што кудлаціць пасмачкі валасоў,
усхліпаў хваляў,
якія цалуюць бераг...
І толькі прашу аднаго:
не гавары са мною
мовай
маўчання.

ІІ

А ты
пагавары са мною
на мове маўчання:
іскрыстым бляскам вачэй,
зырчэйшым за самыя яркія зоркі,
няўрымслівым полымем вуснаў,
гарачэйшым за сонца,

З ДНЁМ СВЯТОГА ВАЛЯНЦIНА!

Яшчэ не ацэнена

З ДНЁМ СВЯТОГА ВАЛЯНЦIНА!

Павярнецца часу кола –
I што год з таго святла
Мы адзначым, як анёла
Ў сэрца трапіла страла.

З тэй пары ў жыццi адметны
Ад пачуццяў летуцень.
На планеце ёсць сусветны
Закаханных светлы Дзень.

Хутка зорачкi-пралескi
Зноў з-пад снегу шлях праб’юць.
Хутка кветкi на прадвеснi
Вiншаваннi надашлюць.

Неспалiмаю купiнай
Сэрца хай гарыць, сябры!
З Днём святога Валянцiна –

Вада

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Так, ты вада! Ты чыстая вада,
Ты возера, сьвятая ты сьляза,
Ты дабрыня, ты залатая мера,
Ты міласэрнасьць, ты любоў, ты вера,
Ты вышыня, рака ты безь вяртаньня,
І лёд, які ня ведае каханьня.
Я думала, ты неба, я зямля,
Я думала, што ты -- душа, а я...
Заўчасны зімні дождж, вада ты бегам,
А бруднае я рэчыва па сьнегу.

... Як лянотна бывае балбесу...

Яшчэ не ацэнена

Як лянотна бывае балбесу
Варушыць сваёй пятаю кропкай.
"Я, маўляў, пад свой пледзік залезу,
А вы там - хоць мурлыкайце коткай!"

Ты мой змрок разагнала каметай -
Не камячу свой час, бы газету.
Табе - дзякуй за гэта. І ведай:
Я з табой - хоць да края сусвету!

(Менск, 27.01.2016)

Калі мяне ня будзе

Яшчэ не ацэнена

Адчыняй усе вокны, хай будзе сьвежае
паветра,
Хай сонца пабудзе з табой, каханку,
Калі мяне ня будзе!

Апрані лепшы гарнітур і чырвоны
гальштук,
Купі вялікі торт, кліч адразу сяброў!
Ня будзь адным, калі мяне ня будзе.

Сьмейся шчыра, танцуй, трошкі пі,
Не здавайся толькі, і ня плач,
Калі мяне ня будзе!

Шукай новую дзяўчынку,
Прыгажэй, разумней, я раўнаваць ня
буду,
Калі мяне ня будзе.

Да каханка

Яшчэ не ацэнена

Каханку мой! Твае рукі належаць
будучыні,
І я належу цяпер тваім рукам.
Я адчуваю твае ласкі і адраджаюся
У цябе. Ты – маё жыцьцё.
Твае рукі – мой першы дотык са
сьмерцью.

Ліст да цябе

Яшчэ не ацэнена

Учора Яўтушэнка чарговы раз
Распавёў сваёй колішней каханцы,
Што Расея існуе толькі ў вершах Пушкіна
І прозе Талстоя.
Пішу табе, каб ты мне ізноў сказаў,
Што ты не прыдуманы пісьменьнікамі,
Што ты існуеш.
Я змагу тваю сьмерць вытрымаць,
І не шкадаваць нічога,
Калі памяць будзе.
Але твайго неіснаваньня, прабач мне,
Я не вытрымаю.
Таму што, калі я існую,
Калі я не прыдуманая паэтамі,

Нож

Яшчэ не ацэнена

Ноч твая – як тысяча начэй,
Калыханка маёй сьмерці.
А нож твой – як тысяча нажоў,
Чырвоная кроў майго жыцьця.
Ваганьнем каханьня,
Голымі і яснымі,
Чыстымі,
Мы нарадзілася адно дзеля аднаго.
І нараджаліся кожным разам
У штодзённасьці тваіх начэй,
У сьвяточнасьці тваіх нажоў,
У мімалётнасьці тваіх вачэй,
Дзе жывуць і сьмерць, і надзея, і кроў.

Падае чырвонае лісьце...

Яшчэ не ацэнена

Падае чырвонае лісьце
Першы раз, як быццам бы апошні.
Недапітая гарбата астывае
У забыцьці.
Ляжыць коўдра меланхоліі
Пад нагамі тваімі,
Няўзнакі.
Восеньскі вецер нясе золата
І зламаныя крылы грэшных анёлаў,
Назаўжды,
Безь вяртаньня...
Навошта нам ведаць, колькі часу,
Калі спыніліся ўсе гадзіньнікі
Раптоўна,
І пануе выразны пах голых каштанаў
Мімалётна,
І вечнае дрэва жыцьця

Невуцтва

Яшчэ не ацэнена

Каб я ведала, што вясна
Працягнецца толькі хвіліну,
Каб я ведала, што рака
Замерзьне ўзімку з табой,
Каб я ведала, што душа
Ня вытрывае больш пакутаў,
Каб я ведала, што пчала
З пчалою — яшчэ ня рой...
Я б стала ценем
Тваіх ног,
Каб ісьці разам з табою,
Ценем
Тваіх думак,
Каб марыць разам з табою,
Ценем
Твайго ценю,
Каб дыхаць толькі табою,
І не замінаць ніколі
Табе, табе, табе...

Каханьне, дыханьне, пот трызьненьне, кроў...

Яшчэ не ацэнена

Каханьне, дыханьне, пот, трызьненьне, кроў,
І скуры са скурай салодкая стома,
Прызнаньне, жаданьне, зьнішчэньне Садома,
Каханьне, дыханьне, пот, трызьненьне, кроў.
Маўчаньне, растаньне, апошні крык грому,
Спатканьне, гучаньне неакрэсьленых слоў,
Каханьне, дыханьне, пот, трызьненьне, кроў,
І скуры са скурай салодкая стома.

Восеньскі парк

Яшчэ не ацэнена

Каханы: гібель ты мая, маё паветра
Я дыхаю табой, я дыхаю цябе
Я лісьце, што віхор твой восеньскі нясе
Каханы: гібель ты мая, маё паветра
Марозны твой уздых атрутаю заб'е
І буду крозай я, і буду шэптам ветру
Каханы: гібель ты мая, маё паветра
Я дыхаю табой, я дыхаю цябе.

Парыж

Яшчэ не ацэнена

Парыж

Amour, мы засталіся безь нічога,
Няма тваёй, няма маёй віны,
Ты пэўна ведаў, часам лёс благі,
А траціць мне было зусім ня многа.

Няма бяды, бо маю я жыцьцё,
І горкія, чарнільныя тры словы;
Адпеў гучыць агульнай нашай мовы,
І гоіцца павольна пачуцьцё.

Тваім каханьнем сэрца ўжо ня б’е,
Даўно няма на што нам спадзявацца,
Дзе быў наш сад застаўся толькі глыж.

Але, калі прыгадваю цябе,

Навальніца

Яшчэ не ацэнена

Дзяцінства, восень, вечар, навальніца.
Я безь цябе, але я не адна;
Сакрэты раскрываюць мне жыцьця,
Фон Гётэ, гром, залева й бліскавіца.

Чытае Лотта ўслых мне твой адказ,
Няўзнакі час наіўнасьці міне,
Я ціха плачу, гнеўны вецер дзьме,
Баліць мне сэрца сёньня першы раз,

І юны Вертэр мне распавядае,
Што восень міласэрная даволі;
Нашмат цяжэй вясною паміраць.

Яго, я бачу, Лотта не кахае,

ВЯСНА

Яшчэ не ацэнена

Як адчуеш, што блізка каханьне,
Сьвет нудзіць і зрадліва марнее,
Шал збавенны пагана Арфея
Сэрца з грудзяў агнём выймае.
Цяжка енчыш зь вячора да раньня,
Як адчуеш, што блізка каханьне,
І жыцьця больш не бачыш нідзе.
Сэрца з грудзяў агнём выймае
Шал збавенны пагана Арфея.

Дзяўчыначка мая

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Дзяўчыначка мая
Паслухай салаў’я
Як добра ён пяе
Як песня салаў’я
Як родная зямля
Ты спадабалась мне

Дазволь табе сказаць
Пра што хадзiў спытаць
Ў цыганкi чорнай я
Дазволь цябе кахаць
Дазволь пацалаваць
Вусна чырвоныя

Дазволь, прашу дазволь
Да хлеба трэба соль
Да хлопца дзеўчына
Ў цыганкi чорнай той
Пачуў я, што табой
Мой лёс адмечаны

Ўсе бедачкi мае
Што былi у галаве
Кудысьцi дзелiся

Вечарына-вечарына

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Вечарына-вечарына
Ой, згубiла мацi сына
Сын iз дзеўкай недзе ходзiць
Душу мацi цiха зводзiць

Вечарына-вечарына
Гору матчыну прычына
А шукаць яна не пойдзе
Бо ня ведае, дзе знойдзе

Мацi-мацi, не журыся
А за сына памалiся
Узгадай сябе дзяўчынай
Гараваць няма прычыны

Мацi-мацi, спаць кладзiся
Добры сон табе каб снiўся
У цябе нявестка будзе
Хай яна сыночка любiць

Вечарына-вечарына

Балядашы бяроз, жырандолі кляновых палітраў...

Яшчэ не ацэнена

***
Балядашы бяроз, жырандолі кляновых палітраў
Запалаліся сьвечкамі ад лістападных дыханьняў.
Гэты лес нібы Храм, дзе мы шлюбную шэпчам малітву,
І прытулак для нас, безнадзейна цяпер закаханых.
Нібы радасны дом, дзе нарэшце жыве дараваньне
За натхнёныя барвы маіх лістабояў мінулых…
Ў гэты восенны шолах зьліліся і нашы дыханьні,
І ў вачах тваіх неба маё назаўжды патанула.

Зь першым сьнегам цябе, яснавокая...

Яшчэ не ацэнена

***
Зь першым сьнегам цябе, яснавокая,
Зь белым полем.
Вось і ўсё: лістабой адгалёкаў,
Адсваволіў.
Скрозь, як вокам сягнуць, замалёвана
Белай цішаю,
Нібы аркуш для верша для новага,
Што напішацца.
Ты -- насуплены верабейка мой,
Носік -- зьмерзлаю дзюбкаю.
Як жа ўсьцешна мне саграваць цябе,
Мая любая.
І пазябласьць тваю як жа соладка
Кратаць вуснамі.
Зь белым садам цябе, яснавокая,
Сьнежна-русая.

Каханне

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Каштоўнае тое – что нельга ўбачыць,
Што мы адчуваем сэрцам.
Калі яно прыйдзе? Складана прадбачыць.
Усё нечакана пачнецца:
Імпульс шалёны, мурашкі па целе,
Адказы на ўсе пытанні,
Вясёлка ў небе, шпакі прыляцелі,
І сэнс твайго існавання.

Яснавокая

Яшчэ не ацэнена

***
Ирыне
Разьлілася валошкамі
Небасінь на палях.
Не тапчы ты іх ножкамі,
Яснавокая.
Не тапчы іх каленькамі,
Не губі іх красу,
Дай цябе як маленькую
На руках панясу.
Будзе схоўны пагорачак!
Дзе ён дзенецца...
Ах ты…гузікі…гора-горачка…
На сукеначцы…
Колас з коласам шчытна так
Сорам наш абаўе.
Дзюбкі вытыркнуць цыцачкі –
Галубочкі мае.
Ах, ці хто грэхаводзіў так
Ў гэтым полі!..

Мабыць, мабыць, мяне не забылі...

Яшчэ не ацэнена

Мабыць, мабыць, мяне не забылі
Тыя з вас, каго я не забыў:
Як каханьня сьцяжынкі зьмяіў я,
Але ж, гадам ніколі не быў.

Бо ж, каханьне - блытаная справа,
Яму, часам, жыцьцё аддаём…
Але гэта нішто. Бо каханьнем
Пачыналась яно на зямлі.
-13.10.15.

Нада мной твае вочы ўзыходзілі

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Зоркi ў небе вясной карагодзiлi.
Я к табе на спатканне ляцеў.
Нада мной твае вочы ўзыходзiлi
I рабiлася ноч карацей.
I рабiлася ночка вiдушчаю,
Хоць ты пацеркi росаў збiрай,
Ад тваiх ад вачэй незаплюшчаных
Пачынаўся жыцця небакрай.
Шчасце, дзе ты? На чым спатыкнулася?
Абгавор нас развёў? Загавор?
Ты чаму да мяне не памкнулася?
Нада мной нi вачэй больш, нi зор.
Што было – адплыло... Не паўторыцца.

Стаіш на парозе...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Стаіш на парозе,а я ўсе не веру.
Няўжо ты,каханне,пастукала ў дзверы?
Няўжо ты прыйшло да мяне нечакана?
Хлушу,бо цябе ўсе жыцце я чакала.

А мо,заблукала ў тумане і золку,
Шукаючы ў небе сястру сваю зорку,
Красуню-Венеру,багіню спаткання?
Ці гэта не так?Што ж маўчыш ты,каханне?

Руку працягнула яно ў прывітанні-
"Прыйшло да цябе,-адказала каханне.
"Да сэрца твайго шлях у мяне быў няпросты,

Жаданне

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Хвіліны павольна крочаць,
Гадзіны ледзь цягнуцца следам.
Я спаць не магу гэтай ноччу,
Мне месяц стаў верным суседам.

Ты зараз цалуеш другога,
Сама мне пра гэта казала,
Я стаў гледачом маналога
Пра тое, як іскры не стала.

Ну што ж, калі ёсць жаданне,
З якім не ў сілах змагацца,
Яму ад мяне прывітанне,
А нам прыйшоў час развітацца.

І лепш да мяне не вяртайся,
А то ненарокам прабачу.

Пярнуская балада

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

ПЯРНУСКАЯ БАЛАДА
Восень прабралася ў Пярну.
Восень ужо, і не дзіва -
Сёньня ў Эстоніі хмарна,
Заўтра тут будзе дажджліва.

Ёсьць яшчэ недзе жаданьне
Выйсьці да мора на бераг,
Смутак шукаючы даўні
Ў хвалях прастуджаных шэрых.

Сэрца ахутаўшы цалкам
Шумам, ды пенай марскою,
Думак шматлікіх кавалкі
Знойдуць там месца спакою...

Ліпень аднекуль узьнікне
Песьнямі Валгрэ ды джазам,

Зорка кахання заззяла ў начы

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Зорка кахання заззяла ў начы.
Захочаш крычаць? Пастой, не крычы!
Паслухай сэрца біцце ў цішы,
Адказ адшукаеш, спакой на душы.
Змоўкнуць птушкі вакол, лісцё ападзе,
Легкі ветрык мелодыю сэрца табе прынясе
Пра чыстасць душы і думак яе.
А сустрэўшы, убачаўшы вочы твае,
Ад захаплення знямее яна, і тады
Будзе думаць аб гэтым удзень і ўначы:
Чаму ж такі позірк чаруючы?
Ды дотык рукі такі быў хвалюючы?

Вершык для маей каханай

Яшчэ не ацэнена

Трыццацьпятка мiргае мне,
Сядзiна ýжо б'ецца ý скронi.
Я ý пачуцьцяý салодкiх турме,
Абыдзённасцi жыцьця труне,
Мару пах чуць твах далоняý.

Ты - каханьне мае i лёс,
Шанец, дадзены мне выпадкова,
сярод студзеньскiх мiнскiх бяроз.
Дзьвух сыноý нам ужо бусел прынёс,
а я вуснаý тваiх прагну знову.

Ты...трымай мяне толькi за руку.
Я вярнусь, хоць з па за мяжы.
Хоць ý крывi прыпаýзу па бруку

Душ

Яшчэ не ацэнена

Чакаць у лазніцы наўпрост на душ гарачы
Зафіксавацца ў галалёд на тыдні два
Смяяцца там, дзе нармалёва мовяць плачам
Дратам у ЛЭП адно прызначана - трываць
У раздражненні злы гулец раскруціць кола
Ці то рулетка, кулямётны магазін
Гараць тарфянікі, фарбуюць новы золак
Гульня вясёлая, лічы: тры, два, адзін
Такая справа, грыф сакрэтна і дарэчы
Паабяцаў між зморшчын вечнасці згубіць

Адзінай ў свеце

Ваша адзнака: Нет (3 галасоў)

Калі месяц лунае над схіламі неба,
Скрозь аблокі прамені ліе на зямлю,
Вецер колас калыша над ніваю хлеба,
Кветак водар салодкі блукае ў гаю.

Калі спіць буйны горад у смузе заводаў,
І сціхае людзей звонкі гул мітусні,
Адзінокія вулкі, дамоў рэшткі зводаў
Спачываюць ў цемры глыбокай цішы.

Толькі ў гэтую ноч мне не будзе спакою,
Недзе ў думках шукаю дзяўчынку адну.

З Каханьня, Любові, Вясны.

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

З Каханьня, Любові, Вясны.

Каханьне люляе каханых
З віхуры зімовай, слаты,
Любові ім дораць муравы
Ды першыя кветы з вясны.

Ім сузор’і вясёлкамі граюць
На промнях зіхотнай красы
Ды яву жыцьця ўслаўляюць,
З Каханьня, Любові, Вясны.
-07.04.15.

...Мяняецца настрой мой штохвілінна...

Яшчэ не ацэнена

Мяняецца настрой мой штохвілінна,
І сьляпая злосьць вядзе ў туман.
Ну як жа ты, звычайная дзяўчына,
Мой розум з сэрцам увяла ў зман?

Ну колькі клясца мне перад сабою,
Што больш не буду сабе сэрца рваць?
Наеўся клятвай, нібы кілбасою,
Ды так, што пачало ванітаваць.

Цяпер жа - чаго варты тыя клятвы?
У маіх пачуцьцях зблытаны ўсе карты,
Пасьянс не склаўся для мяне зусім...

Ты пайшоў - адразу пахаладнела

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Ты пайшоў - адразу пахаладнела.
Ты пайшоў - і хутка пасыпаў сьнег.
Я цябе на Сьвяты прасіла ў неба.
А нябёсы ўзьнялі мяне на сьмех.

Ты пайшоў - і сьвет пераблытаў фарбы.
Ты пайшоў - і, белы, ён пачарнеў.
Ты пайшоў. А мне засталася ганьба.
І мяне запляміў сусьвету гнеў.

Ты пайшоў упэўнена, па-англійску.
За плячмі - дарогі і шмат гадоў.
Ты пайшоў. Ды вера са мною, блізка:

А я чакала й верыла табе

Яшчэ не ацэнена

А я чакала й верыла табе.
І уначы за нас малілась зорам.
А гэта - проста грушы на вярбе,
Сарваныя з ганьбою і пазорам.

А я табе усё сваё жыцьцё
Гатовая была аддаць задарам.
Каб разам акунуцца ў небыцьцё.
І захлынуцца хвалямі пажару...

А я была гатовая на ўсё.
Я верыла табе. І ўсё чакала.
А ты мяне адкінуў, як рызьзё.
І я рызьзём ля ног тваіх упала...

Я ўслаўляю жанчын.

Яшчэ не ацэнена

Я ЎСЛАЎЛЯЮ ЖАНЧЫН.

Дзень жанчын запрашае мяне да пяра,
Напісаць дыфірамб. І папера гатова.
Гэта значыць, сяброўкі,- прыйшла зноў пара
Для майго паэтычнага слова.

Я магу ўспамінаць пацалункі ў цішы
І чаканні каханай... Паслухай! -
Лепш я тут напішу пра парывы душы
І пра тое, што сэрцам падслухаў.

Кожны з нас, маладых і дарослых, мужчын
Адчуваў у жыцці Вашу ласку,

Успаміны. Сорак пяць гадоў таму назад…

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Я вас чакаў…
Глядзеў, як свет ад ліхтароў –
у Свіслачы гайдаецца.
Са мною Вечар развітаўся:
– Будзь здароў…
– Бывай, бо ночка пачынаецца…

Зыйшоў мой Вечар,
недзе спіць…
А ноч мяне не адпускала,
ля сябе трымала.
Бо, я – чакаў вас…
Таму што –
лепей у любоўнай смуте жыць,
чым атрымаць усё адразу.
Гэта ж – мала так…
*+*
16 снежня 2014 г.

Пакліч мяне

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Як сьнег,надзеі промень тае,
Ўзыйшоўшы,нібы зь нябыцьця
І кожны дзень,як век,зьнікае
С табой,нястрэтая,мая.

Бы мроя,ў срэбным зіхаценьні
Адлігай крочыла здалёк.
Была ты вогнішчам ці ценем,
Мой вырак ты ці ручаёк?

Цябе я чую толькі ў марах,
Гукаю стомленай душой
І,калі сонца ёсьць за хмарай,
Скажы,што будзеш ты са мной.

У сэрца шлях табе адкрыты,
Няма здаўна ў ім дзьвярэй.

Спальваем сэрцы свае маладосьцю

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Спальваем сэрцы свае маладосьцю –
П’яныя шчасьцем ці цёмнаю злосьцю,
П’яныя радасьцю, сном альбо болем –
Як усе і заўжды, як ніхто і ніколі.

Носім з сабой свае вёсны і зімы,
Белае сьнежнае поле радзімы,
Кветкі каханьня, нянавісьці крыгі –
Россыпы літар жыцьцёвае кнігі.

Кожны жыве між парывам і страхам,
Кожны са сцэны сысьці мае прахам,
Волю знайсьці, адлятаючы дымам, –

Я стаміўся

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Я стаміўся змагацца сам з сабой
Я хачу бачыць твае шэрыя вочы
Адчуваць пяшчотны дотык твой
Назіраць цябе побач і ў дзень і ў ночы.

Паламанае ўсё ўспрыманне сусвету
Паратунак шукаю ў летуценнях і марах
Маё шчасце звалілася да мяне ад некуль
Але сэрдца цісне, што гэта ўжо марна.

Ёсць умовы паводзін, не вырвацца з пасткі.
Панастаўленых людскім уяўленнем.
Маё сэрдца зноў ірвецца на часткі.

Колькі

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Колькі шляху, прабач,
У нас пройдзена міма.
Мы з табою не побач,
Дзе быць былі павінны.
У жыцця свой этап –
Залатая восень.
А твой погляд так
І усмешка штосць просяць.

Я вярнуўся ў свой стан

Яшчэ не ацэнена

Я вярнуўся ў свой стан.
Я цябе зноў не бачу.
Наша шчасце – падман.
Ужо ні што не перайначыш.

Усё ізноў, як заўжды.
Усё як багна стабільна.
Мы дайдзём да мяжы...
І адыдзем цывільна.

Зробім выгляд, што бльш
Лепш ні чога не трогаць.
І застыне зноў боль,
Як у падушчы слёз вільгаць.

Я стаю на муру

Яшчэ не ацэнена

Я стаю на муру,
А на перадзе мроіцца Рай…
Чыйсці голас звініць,
Нібы калакольчык.
Зрабі крок наперад,
У шчасцьлівы край.
Што рабіць?
Гэта сам выбірай, -
Ледзьве што –
Падхопіць Анёльчык.
Але мур трывалы
Пад маёю нагой.
Тое шчасце туманна,
А спераду бездань.
Далячу, ці загіну?
Ці вярнуцца дамоў?
І маўчыць у самоце
Анёл мой ахоўнік.

Цi анёл, цi дэман

Яшчэ не ацэнена

У выблісках дзён хадзіў, блукаў.
І тваё паднябессе шукаў,
У цемры паўночнай не спаў
На пекла прыступкі пазіраў.
Не ведаў хаваешся дзе ты,
Хварэў табой і пакутаваў.
Цi анёл ты, цi дэман не ведаў,
Пакуль у жыцці не пазнаў.
Аднак гэта было момантам -
Я зноў цябе не захаваў.

Я хацела ўбачыць анёла

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Я хацела ўбачыць анёла,
Што за спінай нячутна стаіць,
Усміхнецца, калі мне вясёла,
Калі дрэнна, падкажа як жыць.

Я хацела крануцца нябёсаў,
Адшукаць між аблокаў той сад,
Дзе складаюць гісторыі лёсаў
І выконваюць Бога загад.

Я хацела знайсці ўсе адказы
На пытанні, што ў сэрцы жылі,
Зразумець, як пазбегнуць адразу
Крыўды, болю, што ёсць на зямлі.

Я хацела сустрэць тыя вочы,

Погляд твой

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Погляд твой нутро ўзрушае,
Здолей то мне дараваць.
Я цябе не прымушаю
Да сяброўства ці кахаць.

Я чужых ня прагну ролей,
Вольна птушка і душа.
Ім ня дыхаецца стольлю,
Неба край для іх сьпярша.

Не зьмяніць ад Бога долі,
Хоць ня дадзена нам знаць.
Вер,ня марыў я ніколі,
Что тваім магу я стаць.

І што "Я" ?Ці ў ім каханьне,
Ці ў ім роднае відаць?
Толькі любай мілаваньне
Вымушала цуд чакаць.

Станься воляй

Яшчэ не ацэнена

Станься воляй--яна цудоўна,
Ранкам сьвежым--цвыркім,нязгасным.
Каралеваю стань ратоўнай,
Буду я служыць табе жарсна.

Буду лётма,чапляя лісьце,
Магляваць валаскі рукою.
Як ваблока, вадой павісну,
У сьпякоту цябе напою.

Бы каралі на тонкай выі,
Я дыханьнем тваім цяплюся.
Супакой рук пяшчотных плыняй,
Да таго аднаго імкнуся.

У сутоньне рудой паходняй
Паплыву па-над лёгкай сьпінай,

КАХАНЬНЕ

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

па кропельцы поту салёнай
па расінцы
па малекуле
выпіваю цябе
крычу: П А С Т О Й
зьдаецца, што крычу
але крык нямы
ў беспаветранай прасторы
ня чуе ніхто
задыхаюся
маўчу
думаю – крычу
думаю – гучна
зьдаецца чутна
ўсім
у цішыню
ў пустату
адчай
кліча
велізарная прастора
палёт
нябёс ваккумный насос
зьмыкаюць вусны рай
і пекла
ў парадаксальным абдымку

Кропелькамі-сьцежачкай...

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Кропелькамі-сьцежачкай,
Ад крыніц студзёнымі,
Пакажы,як межачку
Перайсьці бадзёрую.

Каб прачнуцца голасна,
Сэрцамі ўзброіцца.
Зацугліць,як волата,
Сонца ў ветра коньніцу.

Зь лейцамі-даранкамі
Павітацца ветліва,
Запаліць маланкамі
Думкі запаветныя.

Ды бягою дужаю
Ля самоты вартавай
Разбурыць калюжыну
Коламі ўпартымі.

Не блукая,простачкі,
Да цябе,далёкая,
Прысьпяшая вёрстачкі
Ручаямі-клёкамі.

Успаміны аб далёкім леце

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Б’ецца у раце адлюстраванне
Нахіленай з берага вярбы.
Першае у маім жыцці спадканне.
Я трасуся каласок нібы.

Ты ж мяне сталей. Табе трынаццаць.
Ведаешь і як кахаць, як жыць.
Ты ужо умееш цалавацца.
Абяцала сёння навучыць

І нясу у памяці праз годы,
І хаваю у сэрцы назаўжды
Вуснаў смак тваіх: суніцы, мёду,
Сонца і калодзежнай вады.

З каханай

Яшчэ не ацэнена

Я прачнyўся...
Тваiм каханьнем сагрэты.
Вочы расплюшчыў i ў момант гэты...
Я прачнуўся.

Далонi Твае мяне абдымаюць...
Подых Твой - вусны мае абдувае,
Сэрца да сэрца ў такт адбiвае...
Далонi Твае мяне абдымаюць.

У вусны салодкiя Цябе цалую...
I любуюся на Цябе i сябе вiншую!
Шчасьцем запоўнiла маю долю
мiрскую...
У вусны салодкiя Цябе цалую...

I Ты прачынаешся - сонейка ўзыходзiць.

*****

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Каханьне, як спеў салаўя.
Каханьне, як шум навальніцы.
Як кружка студзённай вадзіцы,
каханьне ўздымае з раньня.

Як кружка студзённай вадзіцы,
пачуцьці ў сэрцы тваім.
Каханьне - журчаньне крыніцы;
Каханьне ў лёсе маім.

Каханьне, як спеў салаўя.
Каханьне, як шум навальніцы.
Твой подых уздымае з раньня,
Як кружка студзённай вадзіцы.

Целую нежно .

Яшчэ не ацэнена

Целую нежно
Целую сладко
Целую в губки
А ты - загадка

Ты нежно дышишь
Ты сладко смотришь
И губки - бантик
Ко мне подносишь

Ты вся трепещешь
Ты вся пылаешь
Безумства время
А сердцу радость

И я сгорая,
В твоих объятьях
Изнемогаю
Тебя желая

Нет ни за что я
Не успокоюсь
Когда ты рядом
Пока со мною

О моя прелесть
Сей миг чудесный
Всевышний дал нам
Как жизнь творящий

О Боже правый
О свет небесный

Дажджы восені.

Яшчэ не ацэнена

Коліш вострымі абцасамі
Кляновы восені дыван,
А я падошвамі,як прасамі,
Разпрасоўваю валан.
Мяне ты раніш словамі,
А я стараюся не чуць.
Між намі шкваламі не роўнымі
Дажджы восені ідуць.
Лісток паранены,праколаты
На тваім павіс абцасе.
Пачуцці нашы перамолаты,
Разсыплюцца ў гэтым часе.
Адчуў тваю я нелюбоў,
Да холаду рукі не дакрануся.
З жорсткасьцю абцас калоў
Тое,што кахаць я мусіў.

Хітры кот

Яшчэ не ацэнена

Ты хітры кот.
Я злоўленая мышка.
У кіпцюрах тваіх малышка.
Пагуляеш,потым раптам кінеш,
Толькі сэрца назаўсёды вымеш.

Табе патрэбна для чаго?
Пільна мне ты адкажы.
Ад кахання я твайго
Бачу толькі міражы

Дыванамі ружы сьцелеш,
Што балюча колюць ногі.
Сам сябе на часткі дзеліш,
Зводзіш у тупік дарогі.
Разстаўляеш,як лавушкі
Свае довады і словы,
Забіваеш шайбу клюшкай
У мой погляд выпадковы.

Намалюй мяне чыстым колерам

Ваша адзнака: Нет (2 галасоў)

Намалюй мяне чыстым колерам,
Быццам неба парой празрыстаю.
Па-над зграяй ваблок а доляю
Стану рук тваіх зграбнай рысаю.

Прытулі пад заранкай ранішняй
Стайню белых з блакітам конікаў.
Я ўскок на кашлатых страньніках
Даімчу да праменьняў сонечных.

Раськідаю сьвятло гульлівае
На сукенку ад хмараў цёмную.
Стану плыняй ракі імкліваю,
Унясу цябе ў вір на чоўне я.

Пад заходным барвовым ветразем

Выпадковае каханне

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Напаткаў твой позірк выпадкова
Сярод соцен мне чужых жанчын,
І пачуцці зруйнаваліся нанова,
Як святло знішчаецца ўначы.

Падысці мне не хапіла духу,
Распавесці, як у грудзях пячэ.
Я сачыў за бляскам, кожным рухам
Незабыўных мне ужо вачэй.

Мне б спасцігнуць твае таямніцы,
Што абараняюць пільна сэрца,
Да душы пяшчотнай прытуліцца
І каля яе сагрэцца.

Ты прабач, што я не падышоў.

міражы

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Глядзі,як быццам міражы,
Гэта -лістотныя дажджы.
Што ўсё сапраўдна,дакажы.

Ты абяцаў яшчэ вясной,
Што будзем разам мы з табой.
Засох у полі зверабой.

Уперадзе зіма,снягі,
А мы чужыя,дарагі,
Вярні мне даўнія даўгі.

Калі не любіш,дык скажы,
Развей кахання міражы,
Як вецер восені дажджы.

Бывай.

Яшчэ не ацэнена

Бывай,знаёмы мой,бывай,
Сустрэчы нашы зрэдку ўспамінай,
Калі мяцеліца і стужа,
Калі вясна расплёскаецца лужай.

Бывай,каханы мой,бывай,
Каханне наша зрэдку ўспамінай,
Калі заходзе сонца,вечарэе,
Калі чырвона ружа заквітнее.

Бывай,далёкі мой,бывай,
Прысніцца хай калоссяў ураджай.
Жнівень напрарочыў нам растанне,
Холадам павеяў раптам з рання

Шкада,што восень не паспелі
Сустрэць з табою.Адляцелі

Танны камень

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

На танны камень брыліянт
Выпадкова абмяняў.
Памылковы варыянт
Дзверы ў шчасце зачыняў.
Зараз быў бы нават рад,
Калі б усяго адзін карат
Зоркай успыхнуў удалячы,
Каб уцякаць і не ўцячы.
Таннасць ,зразумеў,не для мяне,
Звонку блеск,а ў змесцы фальш.
Лёс за памылку пракляне,
Не верне страчаных прапаж.
Брыліянтам ты была,
Шкада,што позна ацаніў.
Вочы попелам другая замяла,
Яго

Каб твая ружа расцвiла

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Ў майго кіта амаль фантан
А заўтра болей будзе
Як з райскім садам выйдзе зман,
То вылью ўсё на грудзі!

Каб твая ружа расцвіла
Аддам усе ёй сілы!
Каб ты адно шаптаць магла
"Каханы, родны, мілы!"

Каб помніў і каб ведаў свет,
Як болей нас не будзе,
Калісці ў Тучы жыў паэт,
Што цалаваўся ў грудзі!

Прывітанне! Ці соладка спалася?

Ваша адзнака: Нет (1 голас)

Прывітанне! Ці соладка спалася?
Можа шчасце табе хоць прыснілася
Бо мне ноччу ты так усміхалася
Ды з нябёс зоркай яснай іскрылася!

Я твой габелен

Яшчэ не ацэнена

Так! Я твой габелен
Ад усіх перамен
Беражы ты мяне нібы вока
Знай і мой прыйдзе час
Будуць ведаць пра нас
Людзі ўсе: і сябры, і здалёка!

Тады казка мая,
Што табе баяў я,
Ажыве ўся і зробіца дзеяй.
Новых многа сяброў
Віншаванняў і слоў
Раптам з'явіцца з гэтай падзеяй.

Але дзе б ні было,
Горад хай ці сяло
Мне пяюць діфірамбы ад рана,
Помніць буду цябе
Ў шчасці я і ў журбе

Няхай балiць! Я чую што жывы!

Яшчэ не ацэнена

Няхай баліць! Я чую што жывы.
Я ведаю, што зноў тварыць сумею
І бачыць твае вочы візаві
І цалаваць грудзей тваіх лілею!

Няхай баліць. І чым вастрей той боль,
Чым безнадзейней нашая сустреча
Прашу цябе кахаць цябе дазволь
Бо я жывы і ўсё яшчэ не вечар!

Няхай баліць! Надзеі промень мне
Мілей за усё і нават пры тым болі
Ён - памяць аб радзімай старане
Аб роднай Тучы і аб родным полі!

Быць асноваю мусiць каханне!

Яшчэ не ацэнена

Да мяне заляцеў матылёк
Ад цябе мне прынес прывітанне,
Бо сказаў што ляцеў ён здалёк
І, паслала яго што каханне.

Каб ён вестачку ранкам прынёс
З роднай вёскі мне, з роднага краю
І сказаў, што не трэба ліць слёз
Бо каханне й разлуку змагае.

Будзем разам, каб цэлую ноч
У пяшчотах кахання забыцца.
Ты з дарогі да мэты не збоч
Сэрцы разам тады будуц' біцца!

Каб навекі застацца ўдваіх

Дзе я усяго трэцi лiшнi!

Яшчэ не ацэнена

Каханне маё не цьвіце ў агародзе
Каханне маё не плыве па вадзе
Каханне маё светлым сонейкам ўсходзе
Ясней за якое не бачыў нідзе

Каханне маё паесціць недзе другога,
Бо даў такі лёс мне Ўсявышні
Прайшло мяне міма жыццёвай дарогай,
Дзе я ўсяго трэці лішні!